إذا باثنى عشر جاءوا و قالوا : ثوى حرز الجواد طاب مثواه 1352 120 + 1340 و وى را فرزندان چندى است ، از آن جمله : حاجى سيد مرتضى كه از علماء اصفهان بود . و ديگر سيد محمد رضا كه در ( 1311 ) بيايد . * ( 1215 - تولد احياء شاعر جهرمى ) * وى ، به‌طورىكه در « دانشمندان و سخن‌سرايان فارس 1 : 237 » نوشته ، نامش حاج عبد الوهاب ملقب به حكيم‌باشى فرزند شيخ محمد حكيم‌باشى جهرمى است ، و خود در نهم ماه شوال المكرم اين سال - مطابق ( . . . ) سنبله ماه برجى - در جهرم متولد شده و در طى دوران زندگى هم در آنجا بطبابت اشتغال داشته ، و همانا بدوا در نزد پدر خود تحصيل كرده ، و پس از آن بشيراز رفت و از محضر شريف الحكماء و همچنين حكيم‌باشى ( مشهور به حكيم‌باشىكر ) مستفيد گرديد ، و خصوصيات اخلاقى ممتازى داشته چنان كه در معالجه مرضى به‌هيچ‌وجه داراى نظر مادى نبوده و بيشتر علاوه بر آنكه از فقرا حق العلاج نمىگرفته از خود پول دوا و غذاى آنها را هم مىداده ، و در اواخر عمر با وجود مضيقه مالى باز مناعت طبعش مانع از آن بوده كه حق العلاج مطالبه كند ، و در نتيجهء مهارت و تجربيات متمادى اغلب ساعت مرگ بيماران صعب العلاج و معالجه نشدنى را پيش‌بينى مىكرد ، و با آنكه ادويهء قديمى چندان بهايى نداشت او نسخه‌ها را متناسب با وضع مالى بيماران مىنوشته ، و علاقه مفرطى به اسب‌سوارى و شكار داشته ، و عاقبت در نتيجهء زمين افتادن از اسب مبتلا به بول الدم گرديد ، و در شب سه‌شنبه